Vreugde van Pasen: buitenkant of van binnenuit?

Boeket bloemen

Vanochtend ging ik voor het gemak in ons dorp naar de kerk. De afgelopen vier dagen waren we telkens naar ‘s-Hertogenbosch afgereisd voor de vieringen van het Paastriduüm, maar daar had ik nu geen zin meer in. Hup, dan maar hier naar de (ietwat alternatieve) mis. Ons dorp is gezegend met een prachtige kerk en deze was voor Pasen prachtig versierd met bloemen. Overal hingen bloemstukken van lelies en rozen en op het altaar stond een boomstam met zes takken met aan elke tak een enorme bos gekleurde tulpen. Van crisis totaal geen sprake; ik denk dat er wel voor € 1000 aan bloemen aanwezig was. Aan de andere kant van het altaar ook een waar knutselstukje: een kruis met een witte doek eromheen gedrapeerd, daarnaast een soort vijverbak met fontein (kabbelend water… halverwege de mis ging de vrouw die er recht voor zat al naar de wc…), eronder kruiken, stenen en natuurlijk bloemen. Ja, er was grote zorg aan de versiering van de kerk besteed (hoewel ik de meer gangbare versiering van witte en gele stroken stof in de lucht niet heb kunnen ontdekken), maar toen begon de mis…

Mij bekroop meteen toch een zekere mate van crisis-gevoel, want er straalde een gedeprimeerdheid vanaf die in schril contrast staat met de eigenlijke vreugde die we met Pasen zouden moeten ervaren. Er werd zelfs op 2e Paasdag geen ‘alleluia’ gezongen (dat doen ze hier nooit, maar zelfs met Pasen niet…???). Toch durfde meneer pastoor in zijn preek te zeggen dat we de neerslachtigheid van Goede Vrijdag van ons af moeten schudden en een vreugdevol ‘alleluia’ moeten zingen nu de Heer verrezen was. Huh? Zelf was hij ook niet bepaald het toonbeeld van vreugde. Jammer.

En toen bedacht ik me ineens dat wat hier in onze dorpskerk gebeurt tekenend is voor de situatie waarin de Nederlandse Kerk zich bevindt. We versieren de boel wel prachtig en praten mooie woorden over de vreugde van Pasen, maar ondertussen blijven we als aardappelzakken in mineurstemming in de banken zitten. Ooo wat vind ik dat jammer! En we hebben nog wel zulke goede voorbeelden, die de afgelopen dagen voorbij zijn gekomen: de exodus uit Egypte, Mozes hief een loflied aan en zijn zus Mirjam danste in het rond. Koning David, de voorvader van Jezus, danste bij het tabernakel van de Heer…dát is de vreugde van Pasen! Zo verrukt zijn om de goedheid van God dat je gewoon niet stil kunt blijven zitten, niet onbewogen kunt blijven (letterlijk én figuurlijk). Dans dans dans!

Vreugde is geen vreugde als het alleen aan de buitenkant zit, het moet van binnenuit komen. Alleen dan is het échte vreugde. En echtheid is waar de ‘zingevingzoekers’ van deze tijd naar op zoek zijn. Willen we dus de blijde Boodschap verkondigen, dan zullen we eerst in ons binnenste moeten kijken of de vreugde om Jezus’ verrijzenis daar wel echt aanwezig is. Daarna kunnen we eventueel de bloemetjes buiten zetten…Alleluia!

 

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.