Verdrietig Dansen als Maria

Tranendal

Afgelopen weekend was ik verdrietig. En dat kwam slecht uit, want ik had een dans-afspraak: twee fotografen zouden plaatjes gaan schieten van mijn dans en ondertussen zou er ook nog een filmcamera draaien. Ik kan immers wel elke week een intelligent stukje schrijven, maar omdat het over dans gaat, moet ik het toch zo nu en dan levend proberen te maken met beeldend materiaal. Foto’s en video’s dus.

Je vraagt je misschien af waar ik verdrietig om was. Het begon vrijdagmiddag toen ik in Katholiek Nieuwsblad een verontrustend artikel las over “seksuele voorlichting” (lees: seksuele indoctrinatie) op basisscholen (voor het artikel klik hier ). Ik schrok daar echt van, hoewel het niet eens de eerste keer was dat ik een dergelijk zorgwekkend verhaal las. Als ik dan bedenk dat mijn dochtertje over 3 jaar naar school gaat, slaat de angst mij om het hart, want ik wil helemaal niet dat zij dubieuze dingen leert over seksualiteit. Wie bedenkt sowieso dat kinderen daar al op de basisschool iets over moeten leren? Ik kreeg pas op mijn 14e seksuele voorlichting en dat was niet meer dan een biologische uitleg over hoe ‘het mannelijk geslachtsdeel’ tijdens de ‘coïtus’ het ‘vrouwelijk geslachtsdeel’ binnengaat. Mijn lerares schaamde zich van top tot teen tijdens deze les en wij kregen er dus ook plaatsvervangende schaamte van. Hoe haalt een basisschool zich dan in het hoofd om over dit onderwerp met vrolijke kinderopdrachtjes aan de slag te gaan? Ik ga dan toch echt serieus nadenken over thuisonderwijs, hoewel daar ook veel nadelen aan kleven.

Een andere verdrietige ontdekking was een website over de gevaren van praktisch alle E-nummers die in ons eten verwerkt zitten (voor de website klik hier ). Die zouden bijna allemaal kanker- en ziekteverwekkend zijn. Vooral voor kinderen. Een rondje door onze kasten leerde al snel dat inderdaad in veel producten desbetreffende E-nummers zitten. Shit.

Nu kun je zeggen over beide artikelen: dat zijn gewoon noodkreten van twee verontruste burgers, dat moet je niet allemaal geloven. Maar helaas, mijn nuchtere en toch ook wel intelligente Dansen-als-Maria-verstand zegt mij dat deze dingen wel degelijk kloppen en dus zéér alarmerend zijn. Sinds ik namelijk mijn lichaam aan God heb gegeven ten behoeve van het Dansen als Maria, is mijn lichaam echt anders gaan reageren op dingen, ook op het gebied van seksualiteit en voeding en dat is voor mij een levend bewijs dat God de dingen echt anders ziet dan de grote meute in onze samenleving. En daarom was ik heel verdrietig.

Maar dan toch die dans-afspraak. Zoals ik al eerder op mijn blog schreef, is dans de ultieme uitingsvorm van vreugde en dus lijkt het tegenstrijdig om te dansen wanneer je verdrietig bent. Gelukkig is God niet voor één gat te vangen. Waar het om gaat is dat je vreugdevol kunt zijn ondanks het verdriet, net als Maria. Haar leven kende veel pijn (Maria betekent trouwens ‘bitterheid’), maar toch was zij verrukt om Gods goedheid. Dansen als Maria gaat dus heel goed als je verdrietig bent (en ongemerkt word je dan toch weer wat vrolijker).

En het resultaat? De foto’s volgen binnenkort, er zitten hele mooie tussen! Maar die video…mijn camera liet het afweten…en pas thuis kwam ik erachter dat niet alles erop stond. Dus toen was ik weer verdrietig….

 

 

Both comments and pings are currently closed.

2 Responses to “Verdrietig Dansen als Maria”

  1. Lidwien zegt:

    Dat mensen zich zorgen maken over de toevoegingen in het eten, dat snap ik.
    Wat ik jammer vind in het artikel op de website van Zon is dat ze nergens aangeven in welke mate je een stof tot je moet nemen om er schadelijke effecten van te vinden.
    Want iedereen weet dat van een lepel suiker per dag je best kunt verdragen, echter 10 kilo suiker per dag is echt slecht.
    Moet je nu stellen dat suiker slecht is, als de lijn volgt van het artikel is suiker dus heel gevaarlijk voor onze gezondheid
    Die nuance die mis ik het in het artikel.

    • Bernice zegt:

      Als eerste wil ik even vermelden dat ik niet de schrijfster van de tekst op de website van ZON ben, maar het klopt wat je schrijft dat niet duidelijk is hoeveel je van welke toevoeging kunt eten per dag. Ik denk echter dat dit op die website niet duidelijk staat, omdat het ook gewoonweg niet duidelijk is. Ik denk dat dit een schemergebied is, waar de voedselindustrie het liefst geen helderheid over geeft. Zij verdienen veel geld aan die E-nummers, want het zijn allemaal goedkope vervangers voor ‘normale’ ingrediënten. Hoe meer zij van die E-nummers mogen en kunnen gebruiken, des te rijker ze worden, dus houdt de industrie collectief haar mond. We zullen het misschien wel nooit te weten komen, hoeveel we wel of niet kunnen eten per dag van een bepaalde toevoeging…