Een weekje Texel

Fonteinsnol Texel

Ben net terug van een weekje Texel. Wat een heerlijk eiland is dat! Echt een aanrader voor iedereen die de huidige 24/7 leefstijl wil ontvluchten. Men spreekt daar van onthaasten en slow-food, en inderdaad, het leven gaat daar behoorlijk langzaam, aangezien er veel op de fiets gedaan wordt en de wind er zo ontiegelijk hard waait dat je slechts met slakkengang vooruit komt. Je bent nooit zomaar ‘effe snel’ van hier naar daar. Ik had ook nog het voorrecht om mijn dochter (bijna twee, 14 kilo extra) elke keer mee te mogen nemen op de fiets, dus ja, ik ben helemaal onthaast!

Ons meisje is een echt aapje en wil het liefst de hele dag klimmen en klauteren, zwieren en zwaaien in de speeltuin (van wie zou ze dát nou hebben?) (van beide ouders, ze is ons in het kwadraat), maar omdat ze nog zo jong is, kan ze nog lang niet alles zelf. Dus als wij naar de speeltuin gaan, betekent dat fitness voor mij! Maar hey, het was ook mijn vakantie, dus ik vertelde haar op een goed moment, toen we in de bossen liepen, dat de bossen Gods’ speeltuin zijn en dus de mooiste speelplek van allemaal. Ze was meteen om en vanaf toen wilde ze alleen nog maar naar het bos. Gelukkig maar, want ik was wel toe aan een beetje natuurlijk omgeving. De mens is -naar mijn mening- niet gemaakt om in een druk bebouwde wijk te wonen, hutje-mutje op elkaar. Ons lichaam geeft signalen af om duidelijk te maken dat het niet gezond is, maar wij leren die signalen te onderdrukken en blijven dicht op elkaar wonen. Wanneer je dan op vakantie gaat en uit die drukte komt, valt er letterlijk een last van je schouder en ontstaat er ruimte om God te ontmoeten in de schoonheid van de natuur.

Op een avond liepen we dus weer door het bos -we gingen elke avond naar een uitkijktoren met de naam Fonteinsnol en ik vond dat zó’n rare naam dat ik alleen al daarom elke keer weer riep: “kom, we gaan naar ‘t snolleke toe!”- en wat zagen we daar? Drie moeizaam bewegende vrouwen en een kwiek ogende, sportieve man erbij. Wat een aparte combinatie! Maar algauw snapten we dat het hier een groepje sportende vrouwen met “personal trainer” betrof. Hihihi, wij giechelen, want wij vinden het dus wel grappig dat je jezelf de kosten en moeite van zo’n persoonlijke training op de hals haalt, wanneer je ook gewoon een rondje om het eiland kunt fietsen, waarbij je dan dus minstens de helft van de tijd een dusdanige tegenwind hebt dat je er spontaan van afvalt en ook nog eens beenspieren van krijgt. Maar oké, dan moet fietsen wel je hobby zijn en bovendien is fitness in het bos wel mooi natuurlijk (ik sta elke week in zo’n klein stinkhok te sporten, nou da’s ook niks). De dames moesten een heuvel op en af rennen en op datzelfde moment komt mijn man met ons aapje op zijn schouders die heuvel opgerend en alledrie staarden ze hem verbaasd aan. “Die meneer doet het zelfs met die kleine op z’n rug!” Wij weer giechelen. Ons geheim? Dansen als Maria natuurlijk…wij proberen ons lichaam zoveel mogelijk te gebruiken zoals God het bedoeld heeft. En zie het resultaat! ;)

Op die personal trainer na vond ik trouwens dat de snelle hype’s van het vasteland niet zo zijn overgewaaid naar Texel. De mensen daar leven op een natuurlijke manier, volgen het tempo van de jaargetijden en vormen gemeenschap met elkaar. Een beetje zoals God het bedoeld heeft, denk ik…ik zou er best willen wonen (…oh nee, die wind!)

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.