Turnen, de Olympische Spelen en een klooster

Olympics

Wat ziet mijn oog nu? Fantastisch! Op de engelse website National Catholic Reporter staat een turner afgebeeld, met daarbij een lap tekst over hoe de engelse bisschoppen hebben bedacht om de Olympische Spelen aan te grijpen als kans om te evangeliseren. Aartsbisschop¬†Vincent Nichols van Westminster zegt: “Dit grote sportevenement (…) herinnert ons allemaal aan het belang van een goede gezondheid, de waardigheid van ons lichaam, de zorg voor ons fysieke welzijn en de spirituele betekenis van het lichaam.” (hier de link) Wat heerlijk dat een aartsbisschop dit zegt! Ik zou wel van de daken willen schreeuwen: “KIJK, NU HOOR JE HET OOK EENS VAN EEN ANDER!!!”

Theoretisch gezien zou ik dit kunnen doen, want gisteren heeft mijn getalenteerde timmer-man een raam in ons dak gemaakt, waarmee de mogelijkheid nu aanwezig is om op ons dak te klimmen. Mijn Jozefje heeft dit dan ook gedaan en kon vanaf daar -jawel- de speeltuin zien liggen en nu praat ons kleine aapje over niks anders meer. Misschien moest ik haar maar meenemen op het dak dan…

En via de speeltuin komen we dan weer bij het turnen uit (kleine aap heeft het immers van ondergetekende grote aap): ik heb heel mijn leven fanatiek geturnd en vind het natuurlijk geweldig dat de Catholic Reporter een turner uitkiest om het artikel beeldmatig te vergezellen. Denk je aan het lichaam, dan denk je aan een turn(st)er, ja toch?! Tja, ik zou bijna gaan denken dat mijn werk er nu op zit. Als bisschoppen ineens over de waardigheid en spirituele betekenis van het lichaam gaan praten, heeft Dansen als Maria dan nog werk te doen?

Ja, natuurlijk. Over enkele weken zijn die Spelen weer voorbij en dan rept niemand er meer over. En bovendien, het is aan de bisschoppen om aanzetten te geven over bepaalde onderwerpen en aan de gelovigen om deze op te pakken en er iets mee te doen. De bisschop geeft aan waar de noden van deze tijd zitten en aan ons de taak om die noden te verhelpen. Honderd jaar geleden werd er dan gewoon een klooster gesticht om in zo’n nood te voorzien. Dat ging toen heel makkelijk. Nu helaas niet meer. En toch zou ik heel graag een Dansen als Maria klooster stichten. Gewoon om te bidden met het lichaam, voor het lichaam. Het Lichaam. Maar ook ons lichaam. Ons lichaam is beeld van Jezus’ Lichaam , dus hoe meer we van ons eigen lichaam begrijpen, hoe meer we van Jezus’ Lichaam zullen begrijpen. En dat is toch de kern van ons geloof: het Lichaam van Christus. Ik denk dat de Kerk hier nood aan heeft.

Aan de slag dus!

 

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.