Nieuwe evangelisatie

jezus2

Je leest en hoort het steeds vaker: de tijd is gekomen dat we weer moeten gaan verkondigen. De Blijde Boodschap. Niet alleen de priesters of de getalenteerde Paulus-types, nee, wij allemaal -lekengelovigen-  moeten het verhaal van Jezus gaan vertellen aan de wereld, omdat veel mensen dit verhaal helemaal niet meer kennen.

Ik weet niet hoe het met jou zit, beste lezer, maar telkens wanneer ík zoiets lees, blijf ik zelfgenoegzaam in mijn fauteuil zitten en denk ik: ja, inderdaad, dat is hard nodig en ik draag gelukkig mijn steentje bij met Dansen als Maria. Maar helaas, vorige week moest ik mezelf toch op een enorme gemiste kans wijzen toen ik van een vriendin naar huis reed. Deze vriendin is niet gelovig, niet gedoopt, maar wel “spiritueel geïnteresseerd” (klinkt mooi hè?). Daarnaast is zij beeldend kunstenaar, dus in haar huis staan meerdere beelden, sculpturen en andersoortige kunstobjecten. Zo heeft zij ook een kruisbeeld. Ze is al zo creatief geweest om het beeld van het kruis af te schroeven, dus wat overblijft is een corpus. En nu wil het ongelukkige -en voor mij pijnlijke- feit dat dit corpus al jarenlang zeer oneerbiedig op de verwarming van haar hal staat, op zijn kop! En elke keer wanneer ik bij de deur afscheid van mijn lieve vriendin neem, kom ik weer oog in oog te staan met dat Petrus-achtige corpus. Ik draai het natuurlijk altijd om, maar zij draait het achter m’n rug gewoon weer terug.

Dit keer besloot ik eens naar de reden te vragen. “Waarom zet je Jezus nou eigenlijk altijd op z’n kop?” Er kwam geen antwoord, slechts een “uhhh”. Dus ik vulde het in: “misschien omdat je de aanblik van de gekruisigde Jezus te pijnlijk vindt?” “JA!” Ik schudde mijn hoofd en dacht bij mezelf: maar hij hangt ook voor jou aan dat kruis. En toen liep ik de deur uit, het was immers al laat.

Ik was nog geen vijf minuten op weg naar huis en kon mezelf wel voor de kop slaan. Waarom sprak ik die laatste gedachte niet hardop uit, zodat er een opening naar de Blijde Boodschap kwam? Het antwoord zal wel liggen in het feit dat ik al zó gewend ben dat toch niemand geïnteresseerd is in het geloof dat ik met me meedraag, dat ik niet eens op mijn ‘qui vive’ ben om over Jezus te gaan praten. Ingekakte katholiek dus. Beetje jammer.

Stiekem denk ik dat er wel meer mensen zijn zoals ik. We weten wel dat we eens wat vaker over Jezus moeten vertellen, maar zijn zo geconditioneerd om onze mond erover te houden. Alles wat je erover zegt, lijkt zich immers tegen je te keren (hier op aarde tenminste). Desondanks ga ik proberen mijn leven te beteren. Hoewel het nog geen 1 januari is en er ook geen vastentijd voor de deur staat, neem ik me dit voor: ik ga me niet meer schamen om over Jezus en mijn liefde voor Hem te spreken! Familie, vrienden, kennissen en buurtbewoners vinden me toch al raar omdat ik überhaupt praktiserend katholiek ben, dus dan kan ik dat net zo goed uitbuiten door over niks anders meer te ratelen…. ;)

 

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.