Passie

tango

1999. Ik studeerde economie aan de Universiteit van Tilburg. Er werden daar van die speciale economiefeestjes gegeven. O wat klinkt dat saai, een feest speciaal en alleen voor economiestudenten. Het was ook saai, maar niet die ene avond in de lente van 1999. Er werd gedanst, jawel, voor zover die studentjes dansen konden. Eentje stak altijd boven de rest uit, maar kwam toch nooit helemaal tot haar recht, want met wie kon ze dansen? Met niemand. Tot die ene avond. Marc heette hij. Zijn moeder was Colombiaanse, als ik het me goed herinner, en daar had hij waarschijnlijk een dosis vurige dansgenen van geërft. Wij dansten de hele avond en ik had me nog nooit zo goed gevoeld. Passie.

Passie, in de volksmond vaak bedoeld als ‘hartstocht’, maar de eerste betekenis van Passie is Christus’ lijdensweg. En voor lijden schrikt de mens vaak terug. Ik schreef vorige keer al over mijn vriendin die het corpus van Christus liever op z’n kop zet, omdat de aanblik van die gekruisigde Jezus haar te akelig is. Ook ik deinsde terug. Keek Marc soms dwars door mij heen? Zag hij iets in mij dat ikzelf nog niet durfde te aanschouwen? De hartstocht die het dansen in mij losmaakte? Mij haalde het duidelijk uit mijn ‘comfort zone’ en dat kon ik toen blijkbaar niet aan. Arme Marc, ik gaf hem op onbeleefde wijze te kennen dat hij me niet beroerde.

2006. Inmiddels bekeerd en nu doet God zijn uiterste best om diezelfde danspassie in mij aan de oppervlakte te krijgen. Ik stribbel tegen. Nee, nee, niet wéér dat gezeur over dat ik moet dansen. Laat me met rust, sla me liever aan een kruis ofzo. “Ik wil niet dat jij gekruisigd wordt, die eer heb ik voor mijn Zoon bewaard, ik wil dat je danst, dat is al lijden genoeg voor jou!” En inderdaad, geen groter lijden in mijn leven dan het gevecht met het dansen. Mijn hartstocht, mijn passie. Brandend verlangen om via dans te communiceren met God. Brandend verlangen om te dansen. In de kerk, nee, dat doen we hier in Nederland natuurlijk niet. Kiezen voor iets wat er op lijkt, voor een ‘second best’ optie, bijvoorbeeld dansen voor ‘het wereldse’? Ai, verleidend…

2012. Ik kies niet voor een tussenvariant. Niet in deze kwestie. God heeft een verlangen in mijn hart gelegd en ik ben er vast van overtuigd dat Hij het in vervulling zal laten gaan. Maar wat duurt het lang! Straks ben ik 80 en dan sta ik eindelijk met m’n rollatortje in de kerk te dansen. Och gut. In elk geval weet ik nu naar Wie ik op kan kijken om troost te vinden in de lange lijdensweg. Ik hoef niet meer weg te rennen of tegen te stribbelen, maar enkel en alleen aanvaarding vinden in de Passie die Christus mij geeft. Of beter nog, het hartstochtelijk te omarmen, liefhebben.

O! Ik heb een idee. Ik droom wel eens van de dag dat ik in de hemel met Christus mag dansen. Het liefst de tango, mijn favoriet. De dans van de PASSIE. Hey, wie kan die nou beter dansen dan Jezus? Oelala… Maar…zolang het nog niet zover is, en ik geduldig wacht op de vervulling van mijn verlangen hier op aarde, kan ik in plaats van met Jezus misschien met een groot kruis gaan dansen. Ja, dat voelt qua houding toch bijna net hetzelfde als een danspartner?

Hmm, misschien wel een idee voor komende vrijdag, 14 september, Kruisverheffing :)

(over nieuwe evangelisatie gesproken…)

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.