In Pace Frivola

kapiteel2

Vijf jaar geleden werd ik door een Benedictijnse vriendin geïntroduceerd bij een enthousiaste monnik uit Leuven, die toen druk in de weer was om een monastiek tijdschrift te lanceren. Het tijdschrift zou De Kovel gaan heten en mij viel de eer te beurt te mogen dansen bij de feestelijke start van ervan. Nou ja, zal ik het eer noemen of straf? Of ik even op Gregoriaanse muziek wilde dansen en aan een wankele stellage mijn tissu wilde hangen … (later bleek de stellage zelfs nog gammeler dan gammel). Maar nee, het was werkelijk een feest en ik voelde me echt vereerd dat ik er onderdeel van mocht uitmaken.

Twee jaar later vond de enthousiaste monnik het opnieuw tijd voor een feestje en dus schreef hij samen met een vriend een boek. Boek uitgeven = feestje vieren. Of ik wilde komen dansen? Natuurlijk! Maar toen werd ik zwanger en werd ik zelf een gammele stellage op twee uitgemergelde benen. De titel van het boek – Eenvoud is Goud – was tevens het thema van de dag, maar eenvoudig was het voor mij allerminst om daar een optreden te verzorgen.

Inmiddels bestaat De Kovel vijf jaar, een lustrum! En je raadt het al: tijd voor een feestje! Mijn goede vriend de monnik stelde een monastiek libretto samen en vroeg een componist er muziek voor te maken. Of ik zo goed zou willen zijn daar op te dansen? Maar natuurlijk!

Mijn goede wil sloeg echter om in vrees toen ik eind augustus tekst, muziek en regie plan te horen kreeg. Geen gesneden koek voor mij, maar gelukkig heeft mijn goede vriend een ongekend vertrouwen in me. En zo kwam het dat ik afgelopen zondag door het glooiende België mocht rijden, genietend van de herfstkleuren, op weg naar de repetitie. Eenmaal over de grens voelde ik me helemaal thuis (heb ik altijd als ik in België ben; denk dat ik diep in mijn hart een Belg ben) (voer met mijn man ook altijd een taalstrijd: Brabants tegen Hollands) en ook tijdens het beluisteren van het koor raakte ik meer en meer thuis in de muziekstijl die mij zo vreemd is. Langzaam veranderde mijn vrees in enthousiasme. Met nog drie weken te gaan tot aan het eerste optreden stort ik mij in dit dansavontuur en beveel de optredens bij iedereen van harte aan:

http://www.dekovel.org/verwacht.html

en hier de flyer: http://www.dekovel.org/pdf/Frivola_uitnodiging.pdf

16 november in Leuven

25 november in Egmond-Binnen

30 november in Steenbrugge

Both comments and pings are currently closed.

2 Responses to “In Pace Frivola”

  1. dirk hanssens zegt:

    … en telkens wordt een ander facet van die ‘mariale’ danseres aangeboord. Bleek ze eerst stabiel te kunnen zijn in wankele omstandigheden, dan staat ze nu voor de uitdaging een vredige uitstraling te tonen in frivole toestanden. Altijd op het scherp van de snede, met die dwarse monniken! Of nog: midden in de paradox. Maar dat is toch de reden waarom mensen dansen? Nieuw evenwicht zoeken waar het niet voor de hand lijkt te zijn. Maar Bernice kan het. Omdat ze het doet als die vrouw van 2000 jaar geleden aan wie ook al het onmogelijke werd gevraagd.
    Succes met de voorbereiding, Bernice!
    Je ‘onmogelijke’ monnik uit Brabant