Dansen voor de Heer

foto1 Michiel van Hout - kopie

Dankbaar en nog een beetje moe kijk ik terug op drie fantastische uitvoeringen van In Pace Frivola, het lustrumconcert ter ere van het vijfjarig bestaan van monastiek tijdschrift De Kovel. De reacties van bezoekers waren zo overweldigend positief, dat er wellicht nog enkele uitvoeringen gaan komen, wederom in België en Nederland.

In Pace Frivola betekent “in de vrede van alledag”. De opdracht van elke monnik om in alledaagse dingen een vreugdevolle vrede te ervaren. De opdracht natuurlijk van elke mens, maar in onze vluchtige maatschappij is dat toch niet zo evident. Als ik kijk naar mezelf, weet ik wat voor worsteling het kan zijn om gewoon vrede te ervaren in de dingen die ik doe. Ik voel me vooral vreugdevol en vredig wanneer ik mag dansen voor de Heer, maar wanneer kan ik dat nou feitelijk doen? Optredens als die van de afgelopen twee weken komen maar zelden voor, kerken zijn in Nederland nou bepaald geen plaats om te dansen en mijn danskamer hier in huis is -ondanks dat het de grootste slaapkamer is- zó klein dat ik na elke twee danspassen tegen de muur opbots…wat bepaald niet stimulerend werkt op mijn creativiteit. Dus waar blijft die pace frivola dan?

Lange tijd was ik er onrustig naar op zoek en zoals elke monnik wel weet, is dat nou net niet de manier waarop gezocht moet worden. Hoe kun je immers onrustig op zoek gaan naar rust? Nu ja, de zoektocht naar rust begint wellicht wel vanuit een irritant gevoel van onrust, hmmm, maar in elk geval, ik ervoer geen alledaagse vrede. Tot voor kort. Misschien komt het doordat ik de laatste maanden veel ben bezig geweest met het Dansen als Maria, vanwege de voorbereidingen van zowel In Pace Frivola als MIND, BODY and SOUL, of misschien doordat ik het ‘zoeken naar’ heb ingewisseld voor een ‘ontvangen van’, maar zeker is dat ik sinds kort enig besef heb van wat het betekent om vreugdevolle vrede te ervaren in de gewone dingen.

Toch verlangt mijn hart naar meer, want de situatie is nog vrijwel hetzelfde: ik heb niet veel mogelijkheden om écht te dansen voor God en dat maakt me verdrietig. Wat ik echter heb begrepen, is dat ik hier op aarde misschien wel nooit écht die mogelijkheid ga krijgen, maar straks in de hemel des te meer! Als ik over een tijdje bij Petrus aan de hemelpoort verschijn en Petrus vraagt mij: “Zo, en wat kom jij hier doen?” dan zeg ik: “Och, Petrus, je weet hoe het is daar beneden, ik heb niet altijd de juiste dingen gedaan en gezegd, maar ik kom hier om te dansen voor Onze Lieve Heer, mag ik alstublieft naar binnen?” En dan mag ik hopelijk binnen komen en dan kan ik doen waar mijn hart al die tijd naar verlangd heeft. Dan zal het pas écht feest zijn! En zeg nou zelf, op een goed feest wordt gedanst, ja toch!

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.