Dansen voor doven

Dansen als Maria

Afgelopen weekend mocht ik dansen op een congres in Gent, dat georganiseerd was voor doven en horenden. 2,5 jaar geleden kwam ik via een interview op Radio Maria in contact met broeder Maurice Buyens, die zich al zijn hele leven inzet voor doven en hun gebarentaal. Hij was in die tijd bezig met een boek voor religieuze gebaren. Gebarentaal is nog niet zo heel lang een erkende taal en religieuze gebaren zijn nauwelijks ontwikkeld in het verleden, waardoor doven eigenlijk niet fatsoenlijk aan een mis konden deelnemen. Ja, meelezen in het misboekje, maar meer niet. De gebeden van de mis konden niet in gebaren vertaald worden. Totdat broeder Maurice aan zijn boek begon. Nu kan de hele mis vertaald worden, maar zitten er inmiddels nog doven in de kerk? Nauwelijks.

Binnen de kerk is weinig tot geen speciale aandacht voor doven, al helemaal niet op het gebied van evangelisatie. Worden er voor horenden steeds meer activiteiten georganiseerd om ‘naar buiten te treden’ als kerk, dove mensen worden daarin niet meegenomen en daarom organiseerde broeder Maurice met zijn gemeenschap een speciaal congres voor doven. Horenden waren natuurlijk ook welkom! En ik mocht er dansen!

Van te voren was ik best een beetje onzeker, want ik wist natuurlijk niet hoe het zou zijn, een weekendje tussen de doven. De maatschappij zit voort zo in elkaar dat je als horende ook gewoon nooit een doof persoon tegenkomt. Erg eigenlijk zeg. Ik dacht, misschien zit ik straks een heel weekend eenzaam tussen die mensen, want ik spreek hun taal niet. Gelukkig bleek dat laatste nog flink mee te vallen, want de taal van het lichaam is universeel. Ik mocht het congres openen met een gebed, een dansend gebed natuurlijk. Ik bad een tientje van de Rozenkrans en vroeg aan de doven of ze met hun armen dezelfde dansbewegingen als ik wilden maken. Iedereen deed enthousiast mee en zo spraken we gelijk elkaars taal.

Er werden twee hele interessante lezingen gegeven door Mgr. De Kesel, bisschop van Brugge en br. René Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde, maar eerlijk is eerlijk, het mooiste deel van de dag kwam pas aan het eind. Met alle respect voor de hoge heren, wat zij vertelden was heel mooi, maar wat de doven zelf aan het eind van de dag vertelden maakte zoveel meer indruk. Er werden liedjes gezonden (door horenden), een gloria lied, het heilig heilig, een vredelied en nog enkele en enkele doven ‘zongen’ mee met gebaren. Ik vond dat zo ontroerend, en weet je waarom? Omdat het echt was. Kijk, je hebt ook van die “sign language ministries’ in protestantse kringen, dan staan er een stel jonge dames op mierzoete liedjes te gebaren met van die witte handschoentjes aan. Ik vind dat maar niks. Heb het zelf overigens ook een keer gedaan, maar het probleem is dat het een showtje wordt. Zeker door die stomme handschoenen.

Wanneer echter dove mensen aan het gebaren zijn, dan is het waarachtig en mooi en ik voelde dat er zo’n krachtig getuigenis vanuit ging. Het was verheffend, op een menselijke manier. Het toont het goddelijke dat in de mens aanwezig is.

 

Een dag later gingen we naar de mis in de Lourdeskerk van Oostakker. Broeder Maurice tolkte de hele mis en de doven baden mee met hun handen. Ik vond het prachtig. Na de communie mocht ik dansend een gebed brengen tot Maria. Ook dat was mooi en omgekeerd waren de doven erg ontroerd door mijn dans. Na de mis dronken we samen nog wat en er ontstond een mooi gesprek. Ik zei dat ze op “tournee” moesten met hun ‘gebarentaalkoor’, elke week in een andere kerk. Broeder Maurice was gelijk enthousiast. Hij kent de reacties inmiddels maar al te goed: overal waar hij gebeden met gebaren bidt, worden mensen bewogen, dus voor hem was er geen twijfel: dit moeten we inderdaad doen. Anderen waren niet meteen overtuigd. Iemand vergeleek het bidden met gebaren met mijn dans en zei dat zij nog lang niet zo goed waren als ik, maar broeder Maurice en ik legden uit dat dit niet waar was. Het zijn twee verschillende manieren van ‘bidden met je lichaam’, allebei mooi en allebei goed. Doven hoeven niet te dansen en ik hoef niet te gebaren, maar we kunnen wel allebei aan mensen laten zien hoe belangrijk het is om je lichaam te integreren in je geloof, in je gebed. En zo kwamen we geleidelijk aan tot de conclusie dat niet de horenden de doven moeten betrekken bij de kerk, maar dat doven juist de horenden kunnen betrekken bij het geloof door ze de kracht van het bidden met je lichaam te laten zien.

Ik zeg: doven en dansers zijn de nieuwe evangelisten!!!

Broeder Maurice en alle doven uit zijn groep: duizendmaal dank voor wat jullie mij gegeven hebben dit weekend.

 

Both comments and pings are currently closed.

One Response to “Dansen voor doven”

  1. Beste Bernice,
    Zeer graag wil ik jou nogmaals danken voor je prachtige bijdrage, niet alleen door je presentatie met je dansen, maar vooral door je gelovig dansen en gelovig zijn, waardoor je werkelijk een getuige waart van Jezus Boodschap, zeker in de basiliek van Oostakker, waar Moeder Maria, onze Hemelmoeder zo vereerd wordt.
    Dank ook voor je getuigenis tijdens ons gezamelijk gesprek in het ‘Boerenhof’ na de H. Mis op zondag 06.10.13 bij de koffie. Je hebt aan ons, aan onze ‘zangers’ duidelijk gemaakt dat er werkelijk een verschil bestaat tussen de dans die jij brengt en die een bepaalde kunstvorm is, en het zingen van ons zangkoor, dat ook een kunstvorm is, maar een eigen doel heeft. Toen je sprak over een toernee, verschoot ik wel. Voor mij was het alsof Jezus en Moeder Maria jou gebruikte om ons een opdracht te geven. Ik moet hier zeker met onze ‘zangers’ en met mijn kernleden over praten. Maar ik ga ook vragen dat velen hiervoor zouden bidden, opdat deze opdracht voor ons duidelijk mag worden en we mogen begrijpen dat het een opdracht is voor ons. Het mag geen show worden, maar een gelovig zingen en bidden.Hebben we de moed om zo te getuigen???? Laten we hiervoor bidden.

    Hartelijk dank.
    Verbonden in Geloof en Gebed.
    Br. Maurice Buyens
    Herder van Emmaüs, Kom en Zie