Op werkvakantie in Manoppello

Volto-Santo_01

Afgelopen juni begon ik aan mijn tweede manuscript, opvolger van het eerste. Zoekend naar informatie over het onderwerp ervan, kwam ik uit bij een boek over de afbeelding van het heilig gelaat van Christus in Manoppello. Vanaf de eerste bladzijde was ik gefascineerd en als ijzer naar een magneet werd ik er naartoe getrokken. Ik moest daar heen. Maar helaas, de vakantie was al geboekt en dus zag ik geen kans om naar de Abruzzen in Italië af te reizen. Toch bleef het kriebelen. Door een ongelukkig voorval echter keerde het tij en zag ik mijn kans schoon. “Elk nadeel heb z’n voordeel” paste in deze context wel heel goed. Ik kon naar Italië.

Het landschap is hier heuvel- tot bergachtig, overal groeien druiven en olijven, de mensen zijn vriendelijk en ik logeer bij een boerderij op een oude Romeinse nederzetting, op een steenworp afstand van een eeuwenoude Cisterciënzer abdij uit de 12e eeuw. Kortom, het is hier prachtig. En dan heb ik het mooiste van het mooiste nog niet genoemd: het Aanschijn Gods, of in gewone-mensen-taal, het gezicht van Jezus.

Woorden schieten tekort en tegelijk kun je er een heel boek over vol schrijven. Een kleine, doorzichtige sluier met daarop een afbeelding van het gezicht van Onze Lieve Heer, gewoon te bezichtigen in een eenvoudig Kapucijnen klooster. Geen drommen mensen, nauwelijks pelgrims, maar gewoon de plaatselijke inwoners die kleinoden neerleggen bij hun Volto Santo. Och, ik ga er hier niet teveel over schijven, want dan blijft er niks over voor m’n boek…

Het weer is hier ook nog lekker trouwens, volop zon en zo’n 24 graden. Alleen wel heel veel vervelende muggen. Ik heb nog nooit van mijn leven 20 bulten tegelijk gehad! Desalniettemin ben  ik blij hier twee weken te mogen zijn. Leven met Jezus is fijn. Hij brengt me op plaatsen waar ik uit mezelf nooit zou zijn gekomen.

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.